Mesafeler at için hiç önemli değildir; rüzgar gibi her yere ulaşır. Rüzgar onun erkek kardeşidir, gökyüzü kız kardeşi; ay ve güneş babasıyla annesi, nehirler kuzenleridir, otlaklar ise evi.
 
       At saygı duyulması gereken bir hayvandır. (Sayfa 37)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

       Seyis yağız atı, Bora'ya binmiş, Azaraks'ı dizginlerinden çekiyordu. Düşük rütbeli bir adam da, kır atıyla Seyis'in hemen arkasından geliyordu. Belli ki at,
 binicisini hiç sevmiyordu ve düşük rütbeli adam atın üzerinde zavallı ve eğreti bir biçimde oturmuştu. Yunanlı yedek askerlerdendi. Yol az ötede, tam köşede denize doğru açılan kayalıklardan ikiye ayrılıyordu. Hava sıcaktı. Ağustosböcekleriyle martıların sesleri, kıyıya vuran dalgaların sesiyle birbirine karışmıştı. Atlılar köşeyi dönerken, Yunanlı asker aniden isteksiz kır atını mahmuzlayarak solundaki yağız atı sıkıştırdı.

        Seyis'i kayalığın kenarından aşağı itmek üzere atın başlığına yapışmak için davrandı. Henüz kolu havadayken, doru atın dişleri bileğine geçmişti. Adam eyerinden düşüp yerlerde inlemeye başladı. Üzerine dalgalar vururken, iki Karaman, Seyis'leriyle yollarına devam ettiler. Arkalarında binicisiz bir kır at neşeyle kulakları dikilmiş halde, boş üzengileri sallanarak geliyordu.

        Seyis, "Maşallah" diye mırıldanırken dönüp arkasına bakmadı. Artık sadakatin değerini çok iyi biliyordu. Atlarının enselerini okşadı. "Çok güzelsiniz! Muhteşem yaratıklarsınız." Daha bir ay olmamıştı ve onun atları ikinci kez hayatını kurtarmışlardı. (Sayfa 69-70)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

         Bir gün Baş İmrahor saraya ait elli iki atın Kağıthane'de toplanmasını emretti. Seyis Azaraks'a binmiş, Bora'yı da yanında yürütüyordu. Çayırlığın ortasında toplanan atların iki tarafına karşılıklı toplar yerleştirilmişti. Baş İmrahor atların ne kadar iyi eğitildiğini görmek üzere bir top atışı talimi düzenlemişti. Toplar ateşlenecek diye bağırdı. "Atlar dumanın, alevlerin, kükreyen topların, tıkaçlarının içinde yürüyecek. "

           Baş İmrahor nefis kızıl kahverengi atının üzerinde kurumlanarak emirler yağdırırken,talimde kurusıkı fişekler kullanılacağını bildirdi. "Ama bunlar da ölümcül olabilir" diye eklemekten geri kalmadı. Beti benzi atmış seyislerin hali onu eğlendiriyordu. Pis pis gülerek çayırın diğer ucuna doğru atını sürdü, tam orta çizgide durarak elini havaya kaldırdı. Atlılar yaklaşık üç yüz metreden ona doğru hareket etti. Yolun dörtte birine geldiklerinde Baş İmrahor "Ateş!" emrini verdi. Duman ve alevlerle ortalığa yayılan sıcaklık, bazı atların gerilemesine yol açtı. Hayvanlar binicilerine direnerek geldikleri yöne dönmeye çalışıyorlardı.
  

             Ateş gürültüyle devam etti. Çayırlığı bir anda duman kaplamış, atlar görünmez olmuştu. Baş İmrahor çayırın diğer ucunda, kendi atı da tedirgin olmuş halde, bekliyordu. Derken, dumanların arasından Tekke Seyis'le iki Karaman atını gördü. Seyis birinin üzerine binmiş, diğerini dizginlerinden tutuyordu. Atlar heyecanlıydı heyecanlı olmasına, ama tamamen kontrol altındaydılar. Diğer atların hiçbirinden bir iz yoktu. Baş İmrahor gözlerini kırpıştırarak başını başka tarafa çevirdi.

(Sayfa 78-79)